Van Jole over de bouwwereld

Of ik mijn visie wil geven op de bouwwereld? Wel, daar kan ik kort over zijn: ik heb geen visie op de bouwwereld. Soms wel, als ik haast heb om ergens in een of ander conferentieoord een verhaal te gaan houden over de digitale revolutie en tegen een uur of vier in de middag over de linkerbaan van de snelweg zoef en er plots een personenbusje voor me schuift, waarvan de bestuurder kennelijk het idee heeft dat er een groot snelheidsverschil is tussen de 92 kilometer per uur die hij rijdt en de 91,9 kilometer per uur van de vrachtwagen die hij gaat inhalen. Op zo'n moment heb ik wel een visie op de bouwwereld.

Vanaf de achterbank, rechterarm voluit gestrekt over bovenkant van de rugleuning, kijkt een schrijlings zittend petdragend type me strak doch onverschillig aan. Bewegingloos, op het langzaam malen van zijn kaken na. En net als ik voel dat al het bloed uit mijn gezicht is weggetrokken, dat de knokkels van mijn meer dan stevig om het stuur geklemde vingers wit kleuren, dat ik zo ver naar de linkerzijde van de weg uitwijk om langs het busje te kijken dat ik bijna over de vangrail rijd - net als dat allemaal zo is, zie ik de achterbankman voor me uit zijn roerloze hagedissenhouding komen en wat roepen naar zijn kornuiten. Het duurt geen seconde of ze draaien in een enkele beweging hun hoofden om, kijken me aan en barsten in lachen uit. Waar ze om lachen weet ik niet en alleen al dat gegeven maakt me nog nerveuzer dan ik al was. Ik probeer nonchalant te doen, voorzover dat lukt wanneer van de stress je kin bijna op de bovenkant van het stuur rust. Zou het mijn bril zijn? Of hebben kinderen iets op de voorkant van mijn auto geschreven zonder dat ik het kan lezen? En zo flitsen er nog duizend gedachten door mijn hoofd totdat het busje weer naar rechts gaat en de weg voor me open ligt als een Formule1-circuit op een dag zonder races. Ik passeer de ingeblikte mannen en tracht zo nadrukkelijk niet opzij te kijken dat het daarbinnen waarschijnlijk wel weer goed is voor een bulderlach of twee en dan besef ik dit: voordat de mens ook maar op het idee kwam om een zaadje in de grond te stoppen, bouwde hij waarschijnlijk eerst een onderkomen. En zelfs als deze wereld om wat voor reden en op welke wijze dan ook tot een einde komt, dan zullen de laatste stervelingen geobsedeerd zijn door het vinden van een solide schuilplaats. Kortom, bouwers hebben nogal wat revoluties overleefd of het nou de agrarische, de industriële of de Franse is. Dus die digitale zullen ze ook wel overleven. Want wat er ook mag veranderen: een bouwvakker die telewerkt zal er nooit komen. En die linkerrijbaan zal dus ook nimmer vrijkomen. Waarschijnlijk hebben ze daarom steeds zo'n lol.

Francisco van Jole