|
22 december 2005
'Een PPS-traject is als jongleren; je moet los
durven laten.'zegt Piet Wouters
De A59 van Rosmalen naar Geffen is de eerste snelweg in
Nederland die is gerealiseerd in een publiek-private samenwerking.
Piet Wouters*, projectleider vanuit de provincie Noord-Brabant,
is meer dan tevreden. Het project is niet alleen goed voor
de publieke en private partijen, er zijn ook grote voordelen
voor de weggebruikers. Nu, én in de toekomst.
Waarin zit de winst ten opzichte van een traditionele
aanbesteding?
In dit PPS-traject is het bouwconsortium (Poort van Den
Bosch ) mede verantwoordelijk gesteld voor tijdige oplevering.
Wij als publieke partij gaan pas betalen nu het werk is
opgeleverd. Dit was dus een incentive om het hele project
binnen de gestelde kaders van tijd en geld te realiseren.
Een andere afspraak die we gemaakt hebben, is dat het consortium
ervoor moet zorgen dat er altijd ten minste twee rijstroken
beschikbaar zijn. Dit waarborgen we met een ‘beschikbaarheidsvergoeding’.
Als het consortium bij het onderhoud aan de weg zorgt voor
hoge beschikbaarheid van rijstroken, dan is deze vergoeding
hoger dan wanneer het verkeer onnodig lijdt onder de wegwerkzaamheden.
Dat was een motivatie om bij de aanleg van de weg al te
kijken naar: hoe kunnen we ervoor zorgen dat de weg bij
onderhoud zo veel mogelijk open blijft?
Op welke manier profiteert de private partij bij
PPS?
Het voordeel voor het bouwconsortium zit ‘m in twee
aspecten. Ten eerste mocht het zelf bepalen wanneer het
waaraan zou werken. Op die manier kon het creatief omgaan
met zijn eigen resources en met externe beperkingen. Onder-
en overcapaciteit kon daardoor makkelijk opgevangen worden,
en dat levert financiële voordelen op. Ten tweede is
het consortium niet alleen bouwer, maar ook onderhouder
van de weg. Meestal zijn bouw en onderhoud gescheiden, en
is het moeilijk om die twee kanten van de medaille goed
om de tafel te krijgen. Nu kan de bouwer zichzelf enorm
helpen door te zorgen voor makkelijk onderhoud. Daar kan
hij dan weer grote hoeveelheden geld besparen. Zo is er
bij de A59 een middenberm van 20 meter breed. Die moet af
en toe gemaaid worden en om verkeershinder te voorkomen
zijn de zogenaamde ‘kunstwerken’ (bijv. viaducten
en duikers, red.) voorzien van een oprit naar de middenberm.
Op die manier kan het onderhoud zonder rijstrookafzetting
plaatsvinden.
De provincie geeft aan dat de A59 een maand eerder
klaar is dan gepland en dat alles binnen de financiële
kaders tot stand is gekomen. Is dat puur een resultaat van
de PPS-aanpak?
Nee, wat ook meespeelde was de manier waarop we de risico’s
verdeeld hebben. We zijn met zijn allen om de tafel gaan
zitten om te kijken welke partij het best in staat is om
bepaalde risico’s te beheersen. In het geval dat zich
geen calamiteiten voordoen, betaal je als opdrachtgever
weliswaar iets te veel, want je compenseert de opdrachtnemer
wel voor de risico’s die hij neemt. Maar daar staat
tegenover dat iedereen hierdoor verantwoordelijk is voor
een deel van het project, en het garandeert een structurele
aanpak vanuit de opdrachtnemer. Bovendien is de discussie
over de risico’s voor alle partijen heel leerzaam,
omdat het iedereen inzicht geeft in de aard en omvang van
risico’s en in de aanpak daarvan.
Wat zijn uw tips voor professionals die in de toekomst
te maken krijgen met een PPS-traject?
Mijn belangrijkste aanbeveling is: uitdaging aannemen en
dóen. Want door het gewoon te doen leer je het meest.
Je moet dan natuurlijk niet te hoog inzetten, dus begin
met een project waarvan je weet dat het beheersbaar is.
Een ander belangrijk inzicht is dat je sommige dingen echt
prima uit handen kunt geven. In ons specifieke geval hebben
we bijvoorbeeld de verantwoordelijkheid voor de communicatie
bij het bouwconsortium neergelegd, maar ook de kabels en
leidingen, het verkeersmanagement en het aanvragen van vergunningen
vielen onder zijn taken. Dat is prima bevallen, want de
bal ligt niet langer alleen bij de opdrachtgever. Je krijgt
dus een meer pro-actieve opdrachtnemer. Wij als overheden
hebben dat ‘uit handen geven’ nog niet genoeg
in de vingers. Maar het is net als met jongleren; om de
boel draaiende te houden moet je het derde balletje toch
een keer loslaten…
* Piet Wouters is vanaf 1 januari 2006 niet langer
werkzaam bij de provincie Noord-Brabant.
meer info: Ruimteforum
|
